AirCAD Viewer

Oglądanie modelu CAD wymaga albo ciężkiego programu inżynierskiego, albo wysłania pliku do przeglądarki internetowej. Pierwsze jest kosztowne i wolne przy prostym „pokaż, jak to wygląda”, drugie oznacza wypuszczenie dokumentacji technicznej na zewnątrz.

Lekka przeglądarka lokalna z jednym dodatkiem, który ma sens w warsztacie: sterowanie gestami. Przy stanowisku, na którym ma się brudne albo zajęte ręce, obrócenie modelu bez dotykania myszy nie jest gadżetem.

Import CAD i teselacja są oddzielone od renderowania, a struktura pliku trafia do drzewa części — kliknięcie w model podświetla element i zaznacza go w drzewie, i odwrotnie.

Rozpoznawanie dłoni działa na modelu ONNX o rozmiarze około ośmiu megabajtów, pobieranym jednorazowo przy instalacji. Kluczowa decyzja projektowa dotyczy jednak nie detekcji, lecz semantyki gestu: otwarta dłoń nie porusza modelem. Dopiero pinch oznacza chwyt, a rozwarcie palców — puszczenie.

Bez tego rozróżnienia model reagowałby na każdy ruch ręki w kadrze, co jest nie do wytrzymania po minucie pracy.

Import STEP jest osobnym problemem: format opisuje geometrię w postaci brzegowej (BRep), a karta graficzna potrzebuje trójkątów. Teselacja musi być dostatecznie gęsta, żeby krzywizna wyglądała gładko, i dostatecznie rzadka, żeby model o kilkudziesięciu tysiącach ścian dawał się obracać płynnie.

Instalator sprawdza Pythona, tworzy środowisko, wykrywa GPU NVIDIA i opcjonalnie instaluje wersję ONNX z akceleracją, pobiera model dłoni i uruchamia self-test. Diagnostykę można powtórzyć w każdej chwili osobnym poleceniem.

Dostępne są cztery tryby sterowania gestem: orbita, arcball w powietrzu, odwzorowanie orientacji dłoni na orientację modelu przez kwaterniony oraz obrót wokół wybranej osi. Dwie dłonie z pinchem sterują powiększeniem.

Cztery tryby nie powstały z zamiłowania do opcji, tylko z testów. Orbita jest najbardziej przewidywalna i została domyślną. Odwzorowanie orientacji dłoni na kwaterniony wygląda najbardziej efektownie, ale wymaga wprawy. Tryb osi jest najlepszy przy precyzyjnym ustawianiu widoku do zrzutu ekranu.

Instalator ma jedną cechę wartą naśladowania: kończy się self-testem, a nie komunikatem „gotowe”. Środowisko z brakującą biblioteką graficzną albo niedziałającą kamerą zgłasza problem od razu, zamiast przy pierwszej próbie otwarcia modelu.

Model wczytuje się i obraca płynnie, a gesty działają na zwykłej kamerze laptopa. W katalogu logs leży zapis testu ruchu — plik JSONL z sesji, na którym sprawdzana była stabilność detekcji.